Δημοσίευσε ό,τι θες. Στο ύφος που θες. Όπως το θες. Αν κάτι απασχολεί εσένα τότε θα απασχολεί και άλλους! Το enfo.gr είναι η συνιστώσα ποικίλων διαφορετικών απόψεων και δεν υπάρχει γνώμη ή τάση που να μη χωράει σε αυτό.
Γιατί να δημοσιεύσω στο enfo.gr; Διότι έχεις άποψη και θες να τη μοιραστείς. Διότι ψάχνεις βήμα να ακουστείς. Διότι επιζητείς τον αντίλογο με σκοπό την ουσιαστική επικοινωνία. Διότι στο enfo.gr η γνώμη σου είναι το κέντρο της προσοχής. Διότι να στήσεις και να προσελκύσεις επισκέπτες στη δική σου σελίδα θέλει κόπο. Διότι για κάθε τι που δημοσιεύεις ανταμείβεσαι.
enfo.gr
Διαδικτυακή κοινότητα με αφετηρία και προορισμό εσένα.
Συνήθως, οι δικτυακοί τόποι λειτουργούν προς τη μία κατεύθυνση. Κάποιοι παραθέτουν το υλικό ενώ εσύ περιορίζεσαι στην παθητική κατανάλωση ή έστω στην κατάθεση σχολίων.
Αντίθετα, το enfo.gr σου ανήκει. Μπορείς να διαμορφώσεις το περιεχομένο, το χαρακτήρα και τη μορφή του. Η διαδραστικότητα αποκτά εδώ την πραγματική της διάσταση.
Σε απογοητεύει ή σε γεμίζει περηφάνια; Σε ικανοποιεί ή καμιά φορά θες να της βάλεις φωτιά και να ξεκινήσεις από την αρχή; Θεωρείς ότι σε υπολογίζει; Αλήθεια εσύ την υπολογίζεις;
Αυτά που συμβαίνουν σε μέρη που δε ξέρουμε να τα δείξουμε ούτε στο χάρτη πολλές φορές μας αφορούν περισσότερο από αυτά που συμβαίνουν στην ίδια μας τη γειτονιά. Το παγκόσμιο χωριό, καλώς ή κακώς, έτσι λειτουργεί.
Φυσικές επιστήμες και τεχνολογία. Τα εργαλεία με τα οποία αναζητούμε απαντήσεις και παράγουμε λύσεις. Η κατέυθυνση και η εφαρμογή όμως της νέας γνώσης εγείρει ερωτηματικά, προβάλλει διλήμματα και επηρεάζει την καθημερινότητά μας.
Μήπως να ονομάζαμε την κατηγορία αυτή Τέχνη; Μήπως καλύτερα Κουλτούρα; Παιδεία; Πνευματική καλλιέργεια; Κοινωνικές επιστημες; Τι ακριβώς σημαίνει Πολιτισμός;
Ο κόσμος δεν κατοικείται μόνο από λαμπερούς και πλούσιους. Υπάρχουν πολλοί οι οποίοι ασκούν και απολαμβάνουν μια διαφορετική μαγεία. Τη μαγεία της πραγματικής ζωής που κρύβεται σε μέρη και χρόνους που οι περισσότεροι από εμάς ούτε καν φανταζόμαστε.
Η τρέλα αποτελεί το αλατοπίπερο της ζωής και δεν εντάσσεται σε κατηγορίες. Τα ημερολόγια είναι ένα καταφύγιο για αυτούς που δεν ξέχασαν να εκφράζουν τα συναισθήματά τους και να διηγούνται τα όνειρά τους.
Τα αποτελέσματα της προηγούμενης Κυριακής; Μάλλον όχι. Συμβουλές για το πως να παίξω στοίχημα; Ούτε. Ο αθλητισμός άλλωστε δεν περιορίζεται σε αυτά. Σε αυτά αναλώνεται.
Τον Δεκέμβρη του 2008 η Ελλάδα καιγόταν. Η αφορμή της επανάστασης δόθηκε στα Εξάρχεια και μέσα σε λίγες μέρες εξαπλώθηκε στους Έλληνες ανά την Ευρώπη. Η παραπάνω φωτογραφία τραβήχτηκε στο Εδιμβούργο. Το μήνυμα στάθηκε περήφανα στο πλάι του δρόμου έως ότου το επόμενο πρωί σβήστηκε από τις υπηρεσίες του δήμου. Καμιά φορά αισθάνομαι πως με την ίδια σχεδόν ταχύτητα ξέφτισε και η οργή μέσα μας. Τα όπλα παραδόθηκαν και τα σπασμένα τζάμια έδωσαν τη θέση τους στην τάξη και την ησυχία.
Ένα χρόνο αργότερα το χρώμα της εξουσίας άλλαξε από μπλε σε πράσινο, η "ριζική" αλλαγή πήρε για ακόμη μια φορά αναβολή και το πινγκ-πονγκ των ευθυνών συνεχίζεται. Γιατί λοιπόν οι φωτιές έσβησαν; Πού πήγε τόση αγανάκτηση και τόση αηδία; Γιατί ο χρόνος δεν σταμάτησε στον Δεκέμβρη; Πού χάθηκαν 12 μήνες; Η επιστροφή στην παθητικότητα κάνει τα μεγάλα λόγια που εκφράζονταν απλόχερα πέρσι να χρειάζονται πλέον εισαγωγικά...
Πώς είναι δυνατόν μια επανάσταση να σβήνει σαν πάρτι που κατάντησε βαρετό; Μήπως πράγματι είχε αντιμετωπιστεί σαν πάρτι από αρκετούς; Σαν μια καλή ευκαιρία για ξέσπασμα; Μήπως είχε περισσότερα κοινά στοιχεία με το πανηγύρι της νίκης της εθνικής ποδοσφαίρου, παρά με οτιδήποτε άλλο; Μήπως η ευθύνη που ενέχει η "πέτρα" έτρεψε πολλούς σε άτακτη φυγή;
Μην ξεχνάμε ότι η πέτρα και η φωτιά συνοδεύονται από μια σιωπηλή υπόσχεση: ότι δεν θα γίνεις σαν κι αυτούς και ότι δεν θα πετάξεις τα ιδανικά και τις αξίες σου στα σκουπίδια την πρώτη φορά που θα σου χαμογελάσει το σύστημα. Η ιστορία όμως δείχνει ότι μια τέτοια δέσμευση απέναντι στους εαυτούς μας και στους συνανθρώπους μας δεν είναι διόλου εύκολη. Πώς μπορώ άλλωστε να παραβλέψω ότι στο στόχαστρο των σημερινών επαναστατών βρίσκονται ουσιαστικά, τα κατορθώματα της γενιάς της μεταπολίτευσης και του Πολυτεχνείου; Τα κατορθώματα των λαμπρών εκείνων επαναστατών που μάθαμε να εξυμνούμε και να μιμούμαστε και οι οποίοι - στην πλειονότητά τους - χώθηκαν στο σύστημα που οι ίδιοι δημιούργησαν. Μήπως να τυλίγαμε και εμείς τον Δεκέμβρη του '08 σε γυαλιστερό χαρτί και να αρχίζαμε να διηγούμαστε με τη σειρά μας ωραίες ιστορίες από την εποχή που "αλλάζαμε τον κόσμο";
Πού χάθηκε λοιπόν η επανάσταση; Μάλλον στους επιφανειακούς επαναστάτες... Μα μπορεί να πείσει για την ειλικρίνειά του ο "επαναστάτης" του Σαββατοκύριακου; Αυτός που το βράδυ μάχεται και το πρωί παρακαλά για το ρουσφέτι; Αυτός που αγωνίζεται μερικές ώρες ενώ τον υπόλοιπο καιρό γονατίζει και εθελοτυφλεί; Μπορούν να γίνουν πιστευτά τα εφήμερα δάκρυα και οι βαρύγδουπες κουβέντες αυτού με το αυθαίρετο εξοχικό και τις κρυφές βλέψεις για μια θέση στο δημόσιο; Μπορεί να εμπιστευτεί κανείς τη σοβαρότητά του όταν αντιμετωπίζει με ανευθυνότητα την ίδια του την ύπαρξη; Όταν η αντιδραστικότητά του εξαντλείται στα προϊόντα της converse (δεν αναφέρομαι στο πράσινο ζευγάρι) και στην παροδική έκρηξη αδρεναλίνης; Όταν τρέχει πίσω από όποιο χέρι τον ταΐζει περισσότερο και εναντιώνεται μόνο όταν δεν τον προσκαλούν στον χορό; Για πολλούς, το προσωπείο του επαναστάτη μοιάζει να είναι επιβεβλημένο από το στερεότυπο μιας σκεπτόμενης και ανατρεπτικής νεολαίας...
Για τους επαναστάτες με εισαγωγικά τα λόγια περιττεύουν. Η πλάνη τους, οι αντιφάσεις τους και ο γενικευμένος παραλογισμός τους, παρουσιάζουν συχνά κλινικό ενδιαφέρον. Για τους άλλους - αυτούς που καταλαβαίνουν τι κάνουν - τα λόγια είναι μικρά και δεν επαρκούν. Η προσωπική δύναμη, η αλήθεια, η συνέπεια λόγων και έργων και η πίστη στο όνειρο εντυπωσιάζει. Η φλόγα που διατηρούν αναμμένη παρά την έλλειψη οξυγόνου είναι πολυτιμότερη από οποιαδήποτε τζαμαρία. Μακάρι αυτές οι σφεντόνες, οι πένες και οι κιθάρες να μην αλλάξουν στόχους και να μη σιγήσουν ποτέ. Μακάρι αυτές οι πέτρες να ανοίξουν τα κεφάλια όλων όσων μας κρύβουν το φως.
Ο Δεκέμβρης ίσως να αύξησε τη μερίδα των ανθρώπων που πλέον δεν μπορούν να γυρίσουν την σκέψη τους στα προηγούμενα μονοπάτια της... Ίσως οι πέτρες που πέρυσι έσπαγαν τζάμια, φέτος να χτίζουν όνειρα. Ίσως πάλι να πέφτουν στο κενό. Ο καθένας πρέπει να αναλογιστεί το είδος της επανάστασης που υπηρετεί. Δεν είναι ανάγκη να μας αναγγείλει την ετυμηγορία, αρκεί να τη σεβαστεί και να αρχίσει να πράττει αναλόγως.
"Είναι η τελευταία φορά που απευθυνόμαστε σε εσάς. Είχατε την ευκαιρία σας, τώρα είναι η σειρά μας. Δε θα είμαστε χαριτωμένοι. Δε θα χειραγωγηθούμε. Δε θα σας επιτρέψουμε να μας στερήσετε το μέλλον." Περιβαλλοντική καμπάνια ή διαχρονική αλήθεια;
Ακόμη ένα "μεμονωμένο" περιστατικό αστυνομικής βίας... Ακόμη μια "αλόγιστη" χρήση όπλου... Ακόμη μια δολοφονία από σφαίρα αστυνομικού... Ακόμη περισσότερη οργή... Ακόμη περισσότερα γιατί... Κι αν θέλετε μια πρόβλεψη, ακόμη περισσότερη ατιμωρησία.
Με την ευκαιρία (;) της 60ής επετείου από την υπογραφή της Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε... υπενθυμίζω ποιος είναι ο χαμένος (ακόμα μία φορά) από τη βία και το διχασμό που βλέπω να μαστίζουν τη χώρα.
Άρθρο του Μάνου Χατζιδάκι για τα επεισόδια που έγιναν το Μάιο του 1986... Πόσο διαχρονικά "ενοχλητικός" για κάθε εξουσία υπήρξε ο "δεξιός" (και προσωπικός φίλος του κ. Καραμανλή του πρεσβυτέρου) Μάνος Χατζιδάκις; Πόση αλήθεια χωράει σε λίγες αράδες;
Η εννοιολογική σύγχυση όπλο στα χέρια των Μέσων Μαζικής Καταστολής. Η σύγχυση και το θάμπωμα των εννοιών. Ποιοι είναι οι κουκουλοφόροι; Ποιοι είναι στο δρόμο; Γιατί κάποιοι δεν ηρεμούν την ώρα που κάποιοι άλλοι επιμένουν να λένε "Καλά Χριστούγεννα";
Είναι άραγε η βολή του καναπέ αρκετή σε μέρες γενικευμένης οργής; Μέχρι πότε θα στέκεται κανείς απαθής, κοιτώντας ηδονοβλεπτικά την πόλη να καίγεται;Μια "βόλτα" στο κέντρο της Αθήνας πείθει πως η πραγματικότητα απέχει πολύ από τις τηλεοπτικές οθόνες.
Συνήθως, οι δικτυακοί τόποι λειτουργούν προς τη μία κατεύθυνση. Κάποιοι παραθέτουν το υλικό ενώ εσύ περιορίζεσαι στην παθητική κατανάλωση ή έστω στην κατάθεση σχολίων.
Αντίθετα, το enfo.gr σου ανήκει. Μπορείς να διαμορφώσεις το περιεχομένο, το χαρακτήρα και τη μορφή του. Η διαδραστικότητα αποκτά εδώ την πραγματική της διάσταση.
