|
Τι να αγοράσω φέτος τα Χριστούγεννα;
 |
| © Flickr - Alex Buhrmann |
«Τι δώρα να πάρω φέτος τα Χριστούγεννα; Να πάρω τσάντα για την Άντζελα; Να πάρω βραχιολάκια για τη Σοφία; Στην Αννή τι να πάρω; Άρωμα της είχα πάρει πέρυσι. Ορίστε, αυτά με κουράζουν, δεν μπορείς να πάρεις δύο συνεχόμενες φορές το ίδιο δώρο, η Σοφία είναι δύσκολη στα κοσμήματα… Ωραία! Άλλο ένα πρόβλημα μου έλειπε… Δεν μου φτάνει το άγχος στη δουλειά, ο ιδιόρρυθμος διευθυντής, το καθημερινό τρέξιμο στις υπηρεσίες…»
Ναι, έχω άγχος στη δουλειά και για τη δουλειά. Ο διευθυντής μου είναι πράγματι ιδιόρρυθμος (δεν είμαι εγώ κακομαθημένη ή υπερβολική) και υπάρχουν μέρες που βγαίνω για δουλειές από το γραφείο στις 10:00 και γυρίζω το μεσημέρι κατάκοπη με τα νεύρα μου τεντωμένα, τις άμυνές μου εξοντωμένες και τα πόδια μου να πονάνε. Παρόλα αυτά όμως, γυρίζω στο γραφείο μου. Στο ζεστό, όμορφο, φωτεινό γραφείο μου. Και φτιάχνω καφέ και μπαίνω στο internet. Και γυρίζω στο σπίτι μου, κάθομαι στη βαθιά «χουχουλιάρικη» πολυθρόνα μου, σκεπάζομαι με την παιδική μου κουβερτούλα, τρώω το ωραίο μου φαγητό, βλέπω τηλεόραση, μιλάω στο τηλέφωνο, κανονίζω τι θα κάνω το βράδυ μετά το γραφείο (θα δούμε ταινία; θα βγούμε;).
Μπορεί να αποκοιμηθώ μπροστά από την τηλεόραση, μπορεί να πάω προπόνηση, μπορεί να πάω σε αυτά τα σεμινάρια φωτογραφίας που τα θυμάμαι στη χάση και στη φέξη, να πάω για τρέξιμο, να κατέβω στη διαδήλωση (μία φορά το χρόνο που μπορεί να γίνει κάποια εδώ), να παρακολουθήσω τη διάλεξη… Ό, τι θέλω μπορώ!
Δεν έχω να ξυπνήσω με την ανατολή του ηλίου για να γυρίσω μετά τη δύση του στο κρεβάτι μου. Το κρεβάτι μου δεν είναι μία κουρελού στο πάτωμα. Δεν κρυώνω το χειμώνα, ούτε λιώνω από τη ζέστη το καλοκαίρι. Δεν τρώω από σκουριασμένα πιάτα ούτε πίνω βρώμικο νερό. Έχω ελεύθερο χρόνο, ακόμη κι αν σαν αχάριστο και βολεμένο παιδί πολύ συχνά δεν τον αξιοποιώ και κάθομαι μπροστά στο χαζοκούτι.
Το ενός έτους αδερφάκι μου δεν έχει γεννηθεί με AIDS, ούτε αργοπεθαίνει. Οι φίλοι μου κι εγώ δεν είμαστε ξυπόλυτοι, δεν περπατάμε 10 χλμ. τη μέρα για να πάμε σχολείο (αν είμαστε από τους τυχερούς και πάμε), ή στη δουλειά (αν είμαστε λιγότερο τυχεροί και έχουμε δουλειά και βγάζουμε χρήματα για να φάμε ελάχιστα), δεν πεθαίνουμε στα 25, ούτε περπατάμε άλλα 10 χλμ. για να πιούμε νερό, δεν σκοτώθηκε ο πατέρας μας ενώ εργαζόταν σε απάνθρωπες συνθήκες, ούτε πέθανε από αδυναμία την ώρα που επέστρεφε, ύστερα από 20 ώρες δουλειάς. Δεν είμαι σκελετωμένη, δεν έχω τυμπανισμό, δεν πετάγονται τα μάτια μου έξω από το κρανίο μου. Δεν νομίζω ότι το φαγητό είναι κάτι που μπαίνει στο στόμα μου και το καταπίνω για να μπορώ να περπατήσω αύριο.
Ξέρω τι είναι το τρεχούμενο νερό, το ηλεκτρικό ρεύμα, τα εμβόλια, το κρεβάτι, τα σκεπάσματα, τα ταξίδια, η τηλεόραση, η διασκέδαση, τα γλυκά, οι πορείες, το καλοριφέρ, η βαρεμάρα, οι κούνιες… Ξέρω τι θα αγοράσω φέτος τα Χριστούγεννα. Θα δώσω χρήματα σε κάποιον οργανισμό που βοηθά τα παιδιά του τρίτου κόσμου. Θα αγοράσω ένα μικρό κομμάτι της συνείδησής μου.
|
Συνήθως, οι δικτυακοί τόποι λειτουργούν προς τη μία κατεύθυνση. Κάποιοι παραθέτουν το υλικό ενώ εσύ περιορίζεσαι στην παθητική κατανάλωση ή έστω στην κατάθεση σχολίων.
Αντίθετα, το enfo.gr σου ανήκει. Μπορείς να διαμορφώσεις το περιεχομένο, το χαρακτήρα και τη μορφή του. Η διαδραστικότητα αποκτά εδώ την πραγματική της διάσταση.
