|
Η εξαφάνιση της Πολιτικής: η Ισλαμοφοβία και ένα πανηγύρι.
 |
| © Bosch Fawstin |
Ο Geert Wilders και το κόμμα του (Freedom Party [PVV]) ήταν ένας από τους νικητές στις δημοτικές εκλογές που διεξήχθησαν πρόσφατα στην Ολλανδία. Κυριάρχησαν στο Άλμερε και ήρθαν δεύτεροι στη Χάγη. Στην τελευταία άλλωστε, έσκισαν και στις Ευρωεκλογές, όπου το κόμμα έκανε το breakthrough στην Ολλανδική πολιτική πραγματικότητα.
Στην πραγματικότητα, το κόμμα συμμετείχε μόνο σε αυτές τις δύο περιφέρειες σε σύνολο 394. Πέρα από μια πολιτική μανούβρα δημιουργίας εντυπώσεων, η κίνηση αυτή δύναται να εξηγηθεί και με άλλο τρόπο: το κόμμα, δεν είχε τον απαραίτητο αριθμό υποψηφίων για να αναμετρηθεί σε εθνικό επίπεδο. Ακόμα και οι υποψήφιοι των δύο κορυφαίων κομμάτων που συμμετείχαν στις εκλογές στην Άλμερε και στη Χάγη ήταν ήδη μέλη της Κάτω Βουλής. Στην περίπτωση δε που επαληθευτούν οι προβλέψεις για νίκη 24 εκ των 150 εδρών στις κοινοβουλευτικές εκλογές του Ιουνίου, κανένας δεν ξέρει πως το PVV - το οποίο υστερεί σε τοπικές και περιφερειακές δομές - πρόκειται να βρει τους απαραίτητους αντιπροσώπους.
Σιγά το δύσκολο. Το ουσιώδες είναι η δύναμη που εκφράζει το κόμμα μέσα από την ψήφο της μάζας, την ψήφο εμπιστοσύνης από τον λαό, τα στελέχη τα βρίσκει κανείς μετά. Το παν είναι οι «ιδέες» και από αυτές υπάρχουν αρκετές... η εξής μία: fight Islam. Η Ισλαμοφοβία ήρθε για να μείνει και χώρες, όπως η Γαλλία και η Ολλανδία, αποτελούν τους μπροστάρηδες στον αγώνα.
Με την πολυβραβευμένη ταινία Un Prophéte, οι Γάλλοι κινητοποιούν τη βαριά βιομηχανία του σινεμά υποτίθεται για να μας δείξουν, σύμφωνα με τα λόγια του σκηνοθέτη, ότι οι Άραβες υπάρχουν κι αυτοί ανάμεσα μας, αλλά στην πραγματικότητα για να μας πουν ότι βρίσκονται (δικαιωματικά) στη φυλακή. Ο ήρωας της ταινίας εκτίει ποινή 6 χρόνων γιατί επιτέθηκε σε αστυνομικό∙ ο ίδιος το αρνείται αλλά δεν μπορεί παρά να ψεύδεται. Μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο και ήταν αναλφάβητος, παιδί των ghetto. Δεν θα μάθουμε ποτέ αν επιτέθηκε στον αστυνομικό επειδή η αστυνομία τον παρενόχλησε και αυτός αντέδρασε βίαια (όπως συμβαίνει στο La Haine [1995], πολλά έχουν αλλάξει από τότε). Αυτήν τη φορά, δεν χρειάζεται να ψάξουμε για απαντήσεις, πρόκειται για έναν ακόμη Άραβα που προέρχεται από τα ghetto.
Επίσης, θέλουν να μας πουν ότι οι Άραβες αυξάνονται και πληθύνονται κι αυτό μόνο καλό δεν μπορεί να είναι, καθώς απειλείται ο κοινωνικός ιστός. Η Κορσικανή μαφία Ιταλικής προελεύσεως λύνει και δένει στη φυλακή. Για λόγους που εξυπηρετούν το σενάριο, οι Κορσικανοί από 20 απομένουν μόνο 5 ωστόσο έχουν ακόμη το πάνω χέρι στης φυλακής την κόλαση. Μαφία με τα όλα της, έχει το know how, ελέγχει τους φύλακες, και ουσιαστικά δεν απειλείται από το πλήθος των μουσουλμάνων που απειλούν λόγω του αυξανόμενου αριθμού τους και μόνο.
Ο φόβος των Ισλαμοφάγων αφορά στην ποσότητα, και κατόπιν στην ποιότητα. Οι μουσουλμάνοι απειλούν με τον αυξανόμενο αριθμό τους τη Γαλλική κοινωνία. Πρέπει πάση θυσία να μείνουν εκεί που τους αξίζει, στο περιθώριο. Στην ταινία, το λάθος της Κορσικανής μαφίας είναι ότι δέχτηκε ως μέλος της έναν από αυτούς, λάθος που απέβη μοιραίο. Ο πρωταγωνιστής εκπαιδεύεται από την Κορσικανή μαφία, αντιγράφει τις τεχνικές τους, μαθαίνει πως να παίζει διπλό παιχνίδι∙ στο τέλος της ταινίας ο Άραβας- φάντασμα του Ισλάμ που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη, με μια κίνηση ματ θα εξολοθρεύσει τους μαφιόζους, οι οποίοι θα αλληλοσπαραχτούν.
Η μουσουλμανική λάβα απειλεί να λιώσει τα πάντα στο πέρασμα της, εκεί βασίζεται και η ρητορική του Wilders. Η Ευρώπη δεν μπορεί να έχει άλλους μουσουλμάνους, απειλείται η ταυτότητα μας. Ο λαϊκιστής Ολλανδός πολιτικός έκανε το μπαμ με μια ταινία-μανιφέστο που ανέδειξε τον δεύτερο πυλώνα της αντι-μουσουλμανικής του ρητορείας: οι μουσουλμάνοι είναι ποτισμένοι από το δηλητήριο του Ισλάμ. Το Ισλάμ είναι ο πυρήνας του Κακού. Δεν πρόκειται για το όπιο, αλλά για το δαιμονικό ελιξήριο των μουσουλμάνων.
|
Συνήθως, οι δικτυακοί τόποι λειτουργούν προς τη μία κατεύθυνση. Κάποιοι παραθέτουν το υλικό ενώ εσύ περιορίζεσαι στην παθητική κατανάλωση ή έστω στην κατάθεση σχολίων.
Αντίθετα, το enfo.gr σου ανήκει. Μπορείς να διαμορφώσεις το περιεχομένο, το χαρακτήρα και τη μορφή του. Η διαδραστικότητα αποκτά εδώ την πραγματική της διάσταση.
