Με Εισιτήρια Διπλά για ένα μουσικό ταξίδι στη μνήμη

© Παντελής Φραντζής

H Νατάσσα Μποφίλιου, ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος και ο Θέμης Καραμουρατίδης περιμένουν με «Εισιτήρια Διπλά» ανά χείρας για να προσφέρουν στο κοινό ένα μουσικό ταξίδι στη μνήμη και τη νοσταλγία. Η νέα τους δουλειά δεν είναι απλώς μια υπέροχη μουσική πρόταση. Είναι «ένα υποθετικό συρτάρι με αποκόμματα μνήμης» από όλα όσα οι ίδιοι αγαπούν κι έχουν φυλάξει μέσα στο χρόνο. Στίχοι, μουσικές και ερμηνείες που ανοίγουν με ειλικρίνεια τις πόρτες του δικού μας «συρταριού».

Η πρώτη τους διαδικτυακή συνέντευξη για τον νέο τους δίσκο ήταν τόσο απολαυστική όσο και τα τραγούδια τους. Γεμάτη ειλικρίνεια, μνήμες και χωρίς φόβο για έκθεση. Άλλωστε, ποτέ δεν δίστασαν να εκτεθούν στους ανθρώπους που έχουν μοιραστεί μαζί τους τα «ζόρια» τους. Απολαύστε τη μουσική τους συνωμοσία «μέχρι το τέλος».

Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε με το πλέον επίκαιρο και σημαντικό αυτήν την περίοδο: τη νέα σας δουλειά. Πού μας ταξιδεύουν λοιπόν αυτά τα «Εισιτήρια Διπλά»;

Νατάσσα Μποφίλιου (Ν): Νομίζουμε ότι είναι η καλύτερή μας δουλειά μέχρι σήμερα γιατί είμαστε 100% ο καθένας μας προσωπικά μέσα σε αυτό. Ανυπομονούμε βασικά. Εγώ έχω φοβερό άγχος και ανυπομονώ να δω τι θα κάνει αυτός ο δίσκος γιατί τον έχω πιστέψει πάρα πολύ. Όλες μου τις δουλειές τις πιστεύω. Αλλά ειδικά αυτήν τη φορά, είναι κάτι πολύ αντιπροσωπευτικό δικό μου και δεν έχω καμία συστολή «μήπως δεν έπρεπε να γίνει έτσι ή μήπως να ήταν κάπως αλλιώς». Στις προηγούμενες δουλειές ήταν έντονη αυτή η επιφύλαξη. Σε αυτόν τον δίσκο είναι αυτό ακριβώς που ήθελα να κάνω.

Υπάρχει σιγουριά ενώ ξέρουμε ότι έχουμε ρισκάρει κάποια πράγματα. Δεν πάμε εκ του ασφαλούς σε αυτόν τον δίσκο.

Γεράσιμος Ευαγγελάτος (Γ): Επίσης έχουμε μεγαλώσει, έχουμε ωριμάσει. Είμαστε πολύ πιο σίγουροι και ελεύθεροι πια. Επίσης, θα έλεγα και λίγο πιο θρασείς από την άποψη ότι έχουμε αποκτήσει μια ελευθερία να υποστηρίζουμε αυτό που θέλουμε να κάνουμε.

Υπάρχει σιγουριά ενώ ξέρουμε ότι έχουμε ρισκάρει κάποια πράγματα. Δεν πάμε εκ του ασφαλούς σε αυτόν τον δίσκο. Είναι πράγματα που εμείς γουστάρουμε, μας αρέσουνε κι όσες φορές στο παρελθόν έχουμε ακολουθήσει το ένστικτό μας και την αισθητική μας, σε καλό μας έχει βγει. Δηλαδή η ειλικρίνεια στις σχέσεις σου με αυτό που παρουσιάζεις και στις σχέσεις σου με τον κόσμο, πάντα σε βοηθάει νομίζω λίγο περισσότερο. Τουλάχιστον εμάς.

Θέμης Καραμουρατίδης (Θ): Το σημαντικότερο είναι ότι έχουμε την απόλυτη ευθύνη του. Δηλαδή για ό, τι καλό ή κακό συμβεί, δεν μπορούμε να το χρεώσουμε πουθενά αλλού παρά μόνο σε μας. Ενώ στις προηγούμενες δουλειές λέγαμε: «κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς». Υπήρχε άλλος τρόπος στη διαδικασία παραγωγής. Εγώ δηλαδή, αν με ρώταγες για το «Μέχρι το Τέλος», θα το ξανάφτιαχνα όσον αφορά στις ενορχηστρώσεις του.

Ν: Εμένα πχ, μου λένε συνέχεια: «αα, δεν είσαι τόσο καλή στο cd όσο είσαι στα live». Το είχα μεγάλο καημό να βγάλω ένα cd που να νοιώθω ότι είμαι αυτό που είμαι και στο live. Και το έκανα τώρα.

Αυτό ήταν θέμα ελευθερίας στη διαδικασία παραγωγής της δουλειάς; Δηλαδή εδώ αισθάνθηκες πιο απελευθερωμένη;

Ν: Ναι.

Θ: Και θέμα ωριμότητας όμως δικής μας. Δηλαδή πως αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας σε αυτό το πράγμα.

Ν: Εγώ γενικώς είμαι, ως χαρακτήρας λίγο αντιδραστική. Όταν έχω να κάνω κάτι που με αγχώνει, κλείνω τα αυτιά μου, δεν επικοινωνώ. Στις συνθήκες που δούλεψα φέτος μέσα στο studio, ήμουν πολύ χαλαρή. Αγαπάω και πιστεύω τόσο πολύ τον παραγωγό μας και αυτό που κάνει. Τον άνθρωπο που μας έκανε τη μουσική παραγωγή, τον Ηλία το Λάκκα. Στις ενορχηστρώσεις του Θέμη ήμουν πιο χαλαρή γιατί ήταν ελεύθερος και ξέρω ότι το κάνει ακριβώς όπως το θέλει. Κυρίως, ήμουν ανοιχτή να ακούσω και τον εαυτό μου. Δηλαδή ας πούμε για παράδειγμα στους προηγούμενους δίσκους έκανα ένα take και έλεγα «παιδιά, αυτό είναι δεν μου βγαίνει τίποτα καλύτερο. Ύψωνα μια άμυνα κατευθείαν. Ενώ τώρα το δούλεψα πιο πολύ. Είχα τη διάθεση να δοκιμάσω. Ας πούμε τώρα στο «Σαλόνι», ήταν κάτι που μου ήρθε εκείνη την ώρα στο μυαλό. Λέω: «να το πω λίγο έτσι, όπως το σκέφτομαι τώρα;» Το είπα και τελικά βγήκε. Αν ήμουν σε άλλες συνθήκες, δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μπω στη διαδικασία να το δοκιμάσω.

Γ: Επίσης πρόκειται για ένα δίσκο που σε ένα μεγάλο ποσοστό του, και νομίζω ότι αυτό είναι χαρακτηριστικό των καλών δίσκων, έχει δουλευτεί μέσα στο studio. Eίίναι ένας ζωντανός δίσκος , δεν μπήκε στο studio ένα πράγμα ολοκληρωμένο. Υπήρχε φυσικά ο πρώτος σχεδιασμός του αλλά ήμασταν όλοι πολύ ανοιχτοί στο να δοκιμάσουμε. Να γραφτούνε καινούριοι στίχοι. Όταν μια ενορχήστρωση δεν μας ικανοποιούσε πάρα πολύ, να ξαναδουλευτεί. Η Νατάσσα να δοκιμάσει διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης και όχι αυτό που της έβγαινε αυτόματα. Και αυτό νομίζω ότι φαίνεται στο αποτέλεσμα.

Με αφορμή τα «Εισιτήρια Διπλά» θέλαμε να φτιάξουμε ένα υποθετικό συρτάρι με αποκόμματα μνήμης από όλα όσα αγαπάμε κι έχουμε φυλάξει μέσα στο χρόνο.

Όντως, παρατηρώ μια ποικιλομορφία στη νέα σας δουλειά, σε όλα τα επίπεδα. Τόσο στιχουργικά και ερμηνευτικά όσο και από άποψη ενορχήστρωσης και ύφους. Από πού προκύπτει αυτό το όμορφο μωσαϊκό;

Θ: Ήταν ζητούμενο μας από την αρχή αυτή η ποικιλομορφία που αναφέρεις. Με αφορμή τα «Εισιτήρια Διπλά» θέλαμε να φτιάξουμε ένα υποθετικό συρτάρι με αποκόμματα μνήμης από όλα όσα αγαπάμε κι έχουμε φυλάξει μέσα στο χρόνο. Για αυτό οι αφορμές για τα τραγούδια είναι ένα φιλμ, ένα cd, οι σελίδες ενός βιβλίου, μια φωτογραφία, μια σκέψη σημειωμένη πρόχειρα κάπου...

Η αφήγηση στο τέλος από «Το Μέτρημα» γεννήθηκε μέσα στο studio;

Γ: Ναι, ακριβώς. Όπως ακούγαμε αυτό το τραγούδι στο studio με τον Θέμη, σκεφτόμασταν: «θέλει κάτι ακόμα αυτό το κομμάτι, κάπως να το φτιάξουμε». Και αυτή η τριβή μου έδωσε εμένα την ιδέα να πω στον Θέμη: «θέλω να δοκιμάσω κάτι, άφησε με να το κάνω» και μου λέει ο Θέμης «το γράφουμε αύριο το πρωί, ό, τι είναι να γράψεις, θα το γράψεις μέσα σε αυτό το απόγευμα» Έπρεπε λοιπόν να γράψω όλο αυτό το κατεβατό των 18.000 λέξεων μέσα σε μια μέρα.

Ν: Και νομίζω ότι αυτοί οι στίχοι είναι και το επισφράγισμα αυτού του δίσκου. Είναι και το τελευταίο πράγμα που έγινε για αυτήν τη δουλειά.

Γ: Και για να σου δώσω ένα παράδειγμα. Επειδή ήμασταν στην τελευταία μέρα ηχογραφήσεων, η Νατάσσα, ενώ της είχαμε πει ακριβώς τι θέλαμε να κάνει, δεν το είχε δοκιμάσει πάρα πολύ. Το δουλέψαμε λοιπόν με την προοπτική ότι αν δεν βγει αυτό που έχω εγώ στο κεφάλι μου, δεν θα το βάλουμε. Και βγήκε η Νατάσσα και πάτησε εξαιρετικά πάνω εκεί και φυσικά ήταν ακριβώς αυτό που θέλαμε κι οι τρεις και το κρατήσαμε.

Από την εσωτερική ερμηνεία σε αυτό που θα αποκαλούσα «εκκωφαντικό ψίθυρο»: «Το Τέλος στο Σαλόνι» μέχρι τον επιθετικό «Λύκο», είναι πραγματικά εντυπωσιακές οι ερμηνευτικές «μεταλλάξεις» της Νατάσσας από τραγούδι σε τραγούδι. Είναι οι στίχοι το έναυσμα για αυτό;

Γ: Είναι οι στίχοι και οι συζητήσεις που γίνονται πριν. Καμιά φορά δε χρειάζεται να πούμε καν τίποτα. Είμαστε πια τόσο κοντά ο ένας στον άλλον που μπορούμε να διαισθανθούμε ποιο είναι το ζητούμενο ενός τραγουδιού. Στα «Εισιτήρια Διπλά» είμαστε πολύ ικανοποιημένοι με τις ερμηνείες που έχουμε αιχμαλωτίσει. Η ηρωίδα των τραγουδιών έχει 12 διαφορετικά πρόσωπα. Κι αυτό φυσικά οφείλεται στην έμφυτη θεατρικότητα της Νατάσσας.

Απόψεις

Αυτή η αλήθεια μένει...

Δες επίσης