|
Επ-ανάσταση…
 |
| © Η έξοδος του Μεσολογγίου - Θεόδωρος Βρυζάκης |
Τα έφερε έτσι η χρονιά που από τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες περάσαμε απευθείας στον ταραμά και τη λαγάνα και από εκεί στο αρνί και το κοκορέτσι χωρίς ούτε μια σόδα στο ενδιάμεσο, που λέει ο λόγος. Παρομοίως, η 25η Μαρτίου και ο εορτασμός της ελληνικής Επανάστασης προηγούνται της του Κυρίου Ανάστασης κατά μία μόνο εβδομάδα (εντάξει, δέκα μέρες, δεν θα τα χαλάσουμε στο ζύγι). Μόνο που η περίοδος των παθών έχει αρχίσει και δυστυχώς δεν αναμένεται σύντομα ο ευαγγελισμός της λύτρωσης.
Σε μέρες σαν και αυτή έχει πάντοτε ιδιαίτερο ενδιαφέρον η αναδρομή στα γεγονότα που μνημονεύονται και ο παραλληλισμός με τις παρούσες συνθήκες. Ομολογώ πως βρήκα ιδιαίτερα συγκινητική την επίκληση του Πρωθυπουργού προς τους ευρωπαίους εταίρους μας να επιδείξουν ακόμη μία φορά την αλληλεγγύη τους, όπως έπραξαν και οι φιλέλληνες πρόγονοί τους πριν από 189 χρόνια με την έναρξη του ένοπλου ελληνικού αγώνα.
Η διαφορά είναι πως αφενός, ο σημερινός αγώνας δεν είναι ένοπλος (ή τουλάχιστον όχι ακόμα), αφετέρου, η όποια φιλελληνική στάση των ευρωπαϊκών δυνάμεων της εποχής εξαντλήθηκε εν πολλοίς στην ικανοποίηση ιδίων συμφερόντων και στον φιλολογικό θαυμασμό για το αρχαίο ελληνικό κλέος, το οποίο υποτίθεται πως μεταλαμπάδευαν στη σύγχρονη εποχή οι Νεοέλληνες, μέχρι τη στιγμή που η εικόνα της φουστανέλας και των τσαρουχιών ήρθε να καταθρυμματίσει τη φαντασίωση των χλαμυδοφόρων απογόνων του Σωκράτη και του Περικλή.
Αν κάτι έχει όμως αξία να κρατήσουμε από το νεοελληνικό έπος του ’21, αυτό δεν είναι άλλο από την αυταπάρνηση και τη θυσία στο βωμό της πατρίδας. Σαν άλλοτε, ο ελληνικός λαός θα δώσει τον υπέρ πάντων αγώνα για την (επαν)ίδρυση ενός ελληνικού κράτους που θα στεγάσει τα όνειρα και τις αξίες(;) των υπηκόων του, ενώ όπως και τότε, ο αγώνας θα είναι σκληρός, με σοβαρές απώλειες και προκλήσεις σε φυσικό και ψυχολογικό επίπεδο.
Η πίστη όμως είναι αυτή που θα κρίνει έτι μία φορά την έκβαση του αγώνα, η πίστη στις δυνάμεις μας καθαυτές, η πίστη στους ηγέτες, τα κελεύσματα των οποίων ακολουθούμε κατά γράμμα, η πίστη στο καλύτερο αύριο που περιμένει αν όχι εμάς τους ίδιους, τουλάχιστον τα παιδιά μας, το αποτέλεσμα των δικών μας προσπαθειών και καρπός προσωπικών και συλλογικών θυσιών. Εν τέλει, η πίστη ακόμα και στον υπερφυσικό παράγοντα, σε αυτό που ο καθένας ονομάζει θεό, πίστη η οποία δοκιμάζεται σε συνθήκες όπως οι παρούσες.
Και αν το ελπιδοφόρο μήνυμα που συνοδεύει την ημέρα που διανύουμε είναι διττό και αντανακλάται εξίσου στις μορφές των επαναστατών και αγωνιστών, όσο και σε έναν ταπεινό κρίνο, ας κρατήσει ο καθένας αυτό που τον εκφράζει περισσότερο. Σε δέκα μέρες από τώρα, η παρέλευση της εορτής του Πάσχα θα σημάνει για τα καλά και το τέλος μιας περιόδου μέλιτος, όπου η φωτιά κάτω από τη σούβλα των καλών προθέσεων θα ανάψει για τα καλά και τότε είναι που θα περιμένουμε με ενδιαφέρον τα πρώτα πυροτεχνήματα.
|
Συνήθως, οι δικτυακοί τόποι λειτουργούν προς τη μία κατεύθυνση. Κάποιοι παραθέτουν το υλικό ενώ εσύ περιορίζεσαι στην παθητική κατανάλωση ή έστω στην κατάθεση σχολίων.
Αντίθετα, το enfo.gr σου ανήκει. Μπορείς να διαμορφώσεις το περιεχομένο, το χαρακτήρα και τη μορφή του. Η διαδραστικότητα αποκτά εδώ την πραγματική της διάσταση.
