Athensville: περπατησιές στο κέντρο της Αθήνας

© Athensville

Ξεκίνησε το blog για να μοιραστεί αυτά που του τραβούσαν την προσοχή στη διαδρομή από το σπίτι στη δουλειά. Ένα χρόνο αργότερα, εξακολουθεί να φωτογραφίζει και να σχολιάζει με ευαισθησία το κέντρο της πόλης, ενώ το blog του έχει γίνει talk-of-the-town με τα posts του να συζητιούνται, να αναδημοσιεύονται και να παρουσιάζονται στα media. Μια επίσκεψη στο athensville.blogspot.com σου ανοίγει τα μάτια και σε καλεί να δεις την αληθινή, πολύχρωμη Αθήνα.

Συναντηθήκαμε διαδικτυακά. Μόλις είχε ολοκληρώσει την καθημερινή του εξόρμηση στην πόλη και δέχτηκε με χαρά να απαντήσει στις ερωτήσεις μου.

Παρακολουθώντας το blog σου, η πρώτη ερώτηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι αν είσαι Αθηναίος;
E... Φυσικά και είμαι, εδώ γεννήθηκα, μεγάλωσα και έχω και το παράσημο αθηναιοφροσύνης - η οικογένεια του πατέρα μου ήρθε πριν 150 χρόνια στην πόλη!

Είσαι κάτοικος του κέντρου;
Μέχρι τα 4 μου ναι, αρχές Πειραιώς στην Ομόνοια μάλιστα. Μετά οι γονείς μου ακολούθησαν την μόδα των 80s μετακόμισαν στο πράσινο Νέο Ηράκλειο. Βέβαια απ’ τα 18 μου και μέχρι σήμερα δουλεύω στο κέντρο, αρχικά στο γραφείο του πατέρα μου κι έπειτα σε δικό μου στούντιο που είναι και ουσιαστικά η εστία μου. Στο πατρικό επέστρεφα μόνο για ύπνο πάντα τα μεσάνυχτα. Εδώ και 6 μήνες έχω μετακομίσει στο πολύ κέντρο και το να πηγαίνω στην δουλειά σε 10 λεπτά με τα πόδια το απολαμβάνω όσο τίποτε άλλο.

Πως ξεκίνησε το Athensville;
Συγκεχυμένο: λίγο ότι ήθελα να φτιάξω ένα blog, λίγο ότι είχα την τεχνογνωσία να είναι λειτουργικό και αισθητικά μπροστά, κυρίως όμως ήθελα να καταγραφούν στο διαδίκτυο πράγματα για την καθημερινή Αθήνα που δεν έβρισκα πουθενά: η καλύτερη μπουγάτσα, το γιγάντιο χωνάκι μηχανής του Κρίνου, η άστεγη γιαγιά στην Αθηνάς που τραγουδά ακατάπαυστα και φυσικά η οργή για την κατάπτωση του κέντρου της.

Ασχολείσαι με το κέντρο της πόλης. Πως ορίζεις το κέντρο;
Μμμ, διφορούμενο. Το δικό μου κέντρο είναι το ιστορικό Σταδίου-Ερμού-Πειραιώς εκεί κινούμαι, εκεί βρίσκεται η ιστορία και η ψυχή της πόλης. Εκτός του κόσμου μου, κέντρο είναι ένα πράμα με το τσιμέντο της μιας πολυκατοικίας να ακουμπά το άλλο χωρίς σπιθαμή ανάσα ανάμεσα, τα στενά πεζοδρόμια, οι νεραντζιές, τα πορτοκαλί φώτα τις νύχτες...

...τα προάστια είναι ένα βαρετό και αδιάφορο περιβάλλον.

Θα μπορούσες να ασχοληθείς με τα προάστια ή μήπως όλη η ομορφιά κρύβεται στο κέντρο;
Τα προάστια είναι φτιαγμένα από μαμάδες που πίεσαν τους μπαμπάδες να ζήσουν τα παιδιά τους σε καλύτερο περιβάλλον. Δίκιο είχαν. Πέρασα υπέροχα παιδικά χρόνια παίζοντας σε αλάνες, κυνηγώντας βατράχια. Ως ενήλικας πια, τα προάστια είναι ένα βαρετό και αδιάφορο περιβάλλον. Στα προάστια λείπει η ιστορία, η ωραία παλιά αρχιτεκτονική, το μαγαζάκι στη γωνιά που είναι 60 χρόνια παλιό...

Με τι κριτήριο επιλέγεις τα θέματα σου; Μπορείς να μου περιγράψεις μια καθημερινή σου εξόρμηση στην πόλη; Κυκλοφορείς μόνιμα με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι;
Εξορμήσεις επί τούτου δεν κάνω. Απλώς το Athensville υπάρχει επειδή δεν έχω αυτοκίνητο και κινούμαι με τα πόδια - και περπατάω από συνήθεια πολύ, 2-3 ώρες την ημέρα, εκπληκτικές οι γάμπες. Όταν βλέπω λοιπόν κάτι ενδιαφέρον, μια τυχαία σύνθεση που παράγει κάποιο μήνυμα, ένα περίεργο συμβάν, ένα όμορφο κτίριο, κάτι που να μου προκαλεί μια σκέψη-λεζάντα, βγάζω την κόμπακτ κάμερα που έχω πάντα στην τσάντα, στέκομαι δύο δευτερόλεπτα και το φωτογραφίζω. Τόσο απλό, καθόλου δύσκολο ή σπουδαίο όπως μου λένε πολλοί, απλώς έχω θρησκεία τη δημιουργία γι' αυτό και το συνεχίζω.

Οι Αθηναίοι αγαπούν την πόλη τους;
Κλισέ, αλλά όχι! Παντού πωλητήρια, οι Αθηναίοι πουλάνε και αγοράζουνε τις αναμνήσεις, αλλάζουν τις γειτονιές τους πολύ εύκολα. Το ότι τη βρωμίζουνε είναι γενικότερη νεοελληνική συνήθεια - μην τους το προσδώσω. Νομίζω το μέρος που κυκλοφορούν άνθρωποι που αγαπούν περισσότερο την πόλη είναι το ιστορικό τρίγωνο, κάτοικοι που συνειδητά, παρά τις εμφανείς δυσκολίες, έχουν επιλέξει και ζουν στην ατμόσφαιρα αυτής της περιοχής.

Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να θεωρήσεις μια πόλη φιλική στον άνθρωπο και το περιβάλλον;
Α, έχω πάει εκεί, στη Βιέννη. Η τέλεια ισορροπία οικοδόμησης και ελεύθερων χώρων, πυκνές συγκοινωνίες... Αυτό που δεν θα ξεχάσω είναι η μοναδική αίσθηση να κάνεις ποδήλατο τον γύρο του Ring, την περίμετρο του ιστορικού κέντρου. Εκείνες οι τρεις ποδηλατάδες ήταν ποιότητα ζωής - και μάλιστα χωρίς χρέωση.

Κάνεις συχνά αναφορές στην παλιά Αθήνα: Αθήνα του τότε, Αθήνα του σήμερα. Ποια Αθήνα προτιμάς;
Ίσως έπρεπε να 'χω γίνει αρχιτέκτονας γιατί μ' αυτή την ερώτηση συνειδητοποίησα πως είμαι παρελθοντολάγνος λόγω των νεοκλασικών κτιρίων. Θυμάμαι 12 χρονών να περνώ απ’ την Ιάσωνος και να χαζεύω τα ρημαδιά με ακροκέραμα να στέκουν ακόμα, να τα φαντάζομαι ανακαινισμένα, κάπου εκεί ονειρευόμουν και το σπίτι μου. Επίσης ίσως να ναι παιδικό κουσούρι, ο πατέρας μου λατρεύει τις καντάδες της παλιάς Αθήνας και μου χε αναθέσει αποστολή να του γράψω τους στίχους από κασέτες, έτσι έμαθα το «μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες» και μάλλον έτσι ξεκίνησε μια αγάπη για τα παλιά της πόλης μας.
Στο δια ταύτα, αγαπώ την κομψότητα της παλιάς Αθήνας, τις ιστορίες της, την ατμόσφαιρα που χαρίζουν αυτά τα κτίρια, αλλά μέχρι εκεί, η παρελθοντολογία ελάχιστα προσφέρει στο διαφορετικό σημερινό τοπίο.

[η Αθήνα] ...είχε την ατυχία να κατοικηθεί απ' αυτόν το λαό που τα 'χει κάνει μαντάρα...

Τι θα άλλαζες στην Αθήνα του σήμερα και τι θα δανειζόσουν από τις άλλες πρωτεύουσες του κόσμου;
Τα πάντα θα δανειζόμουν, τα μόνα ωραία στην Αθήνα τα χει δώσει ο Θεός: καιρό, ουρανό και θάλασσα. Μετά είχε την ατυχία να κατοικηθεί απ' αυτόν το λαό που τα 'χει κάνει μαντάρα και δεν έχει εκμεταλλευτεί αυτό το οικόπεδο-φιλέτο. Αν σου κάνω συγκεκριμένους τους όρους του δανείου, θα έλεγα το τραμ, τις πεζοδρομήσεις, τους ποδηλατοδρόμους, κατοίκους που δεν ρυπαίνουν/καταστρέφουν.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου σημείο της Αθήνας; Ποιο είναι το πιο άσχημο;
Πολύ προσωπικά μιλώντας αγαπημένο μου σημείο είναι τα βράδια η Αιόλου, η Αγίου Μάρκου και τα γύρω στενάκια. Αυτή η βόλτα στην απόλυτη ερημιά, εντυπωσιακό κοντράστ με τα πολύβουα πρωινά, λειτουργεί χαλαρωτικά, κάτι αγγίζει μέσα μου.
Το πιο άσχημο είναι οι άστεγοι και οι ναρκομανείς στην Ομόνοια να σέρνονται στα τσιμέντα, το να τους προσπερνάμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα, η απουσία πρόνοιας του κράτους... Άσχημο είναι άνθρωποι καταδικασμένοι απ' τη μοίρα τους στα υπόγεια να ζουν ανά 5άδες ο ένας πάνω στον άλλον, ζευγάρια στριμωγμένα στα μπαλκονάκια του κέντρου για λίγη δροσιά. Κι αυτό που με εξοργίζει: τα κωλόπαιδα με τα σπρέι που καταστρέφουν με άνεση το δημόσιο και ιδιωτικό χώρο και - το εξοργιστικότερο - που έχουν σαν πεδίο δράσης τις φτωχογειτονιές... το φτωχοί εναντίον φτωχών με τρελαίνει!

Πρόσφατα το Athensville συμπλήρωσε ένα χρόνο στην μπλογκόσφαιρα. Ποιος είναι ο απολογισμός σου και ποια τα επόμενα βήματα;
Εμφανώς ξεπέρασε τις προσδοκίες μου - πέρσι τέτοιο καιρό έλεγα "να μπαίνουν 100 άτομα και θα 'μαι ικανοποιημένος". Το Μάη έφτασε 34.000 μοναδικούς επισκέπτες και η άνοδος δεν σταματά. Πέρα από τα νούμερα, το blog συζητήθηκε, αναδημοσιεύτηκαν δεκάδες posts, παρουσιάστηκε στα media, μα σημαντικότερο κρίνω ότι αποτέλεσε ένα σημείο έκφρασης, μέσω των σχολίων, αυτών που θέλουν το αυτονόητο: μια καλύτερη ποιότητα στην καθημερινότητα της πόλης μας.
Τώρα για την συνέχεια, εξαρτάται απ' το lifestyle μου: όσο έχω την πολυτέλεια κάμποσου ελεύθερου χρόνου και συνεχίζω τις περπατησιές μου, νέα posts θα προκύπτουν! Βέβαια, με απασχολεί (κυρίως σε επίπεδο σκέψεων) αρκετά το blog και κάποια στιγμή θα το πληρώσω επαγγελματικά, ένας 33χρονος θα "έπρεπε" να 'ναι πιο δραστήριος στα θέματα της καριέρας του. Αλλά χαλάλι, τουλάχιστον κάνω αυτό που μου αρέσει - και δεν ξέρω πολλούς που να το έχουν καταφέρει αυτό. Μπράβο ε;

Απόψεις

Άξιος!

Δες επίσης