Μια ερωτική ιστορία, ένας δίσκος και ο Απόστολος Ρίζος...

© Μενέλαος Λιόντος

Ο Απόστολος Ρίζος δεν είναι καινούριος στο τραγούδι. Μετράει ήδη 10 χρόνια στη δισκογραφία. Από το 2000 που εμφανίστηκε με το "Ένας Κύκνος Κλαίει" και τη "Φυσαλίδα", εντυπωσίασε τόσο με τα τραγούδια του Νίκου Ζούδιαρή, όσο και με τη βαθιά χροιά της φωνής του.

Φέτος επανέρχεται με την καινούργια του δισκογραφική δουλειά "Τι είδες που δεν είδα εγώ" για να μας αφηγηθεί μια ερωτική ιστορία, όπως την έζησε ο πρωταγωνιστής των τραγουδιών του. Συναντηθήκαμε διαδικτυακά και μιλήσαμε για τα τραγούδια, τις ιστορίες και τους έρωτες που κρύβουν. Φυσικά ξεκινήσαμε με το πιο επίκαιρο και σημαντικό αυτήν την περίοδο. Την κυκλοφορία της νέας του δουλείας "Τι είδες που δεν είδα εγώ".

Σε αυτήν τη δουλειά, υπογράφεις τους στίχους, τη μουσική, την ενορχήστρωση και την επιμέλεια παραγωγής. Ήθελες ο δίσκος αυτός να έχει αυστηρά τη δική σου προσωπική σφραγίδα;
Από την εφηβεία μου ως τώρα, η ανάγκη μου να παίζω μαζί με άλλους μουσικούς, να δημιουργώ μπάντες και να παρουσιάζω ό, τι με συγκινεί σε ακροατήριο είναι μια διαδικασία που με γοητεύει, με εξελίσσει μουσικά και με ευχαριστεί. Πειραματίζομαι πολλά χρόνια με το πώς μπορείς να “ντύσεις” μουσικά ένα τραγούδι. Από την άλλη, δουλεύω χρόνια την ιστορία που αφηγούμαι στο άλμπουμ και μέσα μου είχε πολύ συγκεκριμένη μορφή. Ήταν αυτονόητο και φυσικό να είμαι στο τιμόνι.

Πώς προέκυψε ο συγκεκριμένος τίτλος; Υπάρχουν πράγματα που βλέπουν οι γύρω σου κι όχι εσύ;
Οπωσδήποτε υπάρχουν. Την αλήθεια την προσεγγίζουμε καταρχάς από τη δική μας οπτική. Στον δίσκο “αφηγούμαι” το χρονικό της ιστορίας μιας ερωτικής σχέσης από την οπτική γωνία μόνον του ενός εκ των δύο, ο οποίος μιλάει και για τους δύο. Με μια διάθεση αυτογνωσίας περισσότερο παρά κριτικής και απολογισμού. Ο ήρωας παρουσιάζεται τελικά να έχει πλήρη εικόνα του τι συνέβη μεταξύ τους. Ή έτσι νομίζει;

Εμφανίστηκες στη δισκογραφία το 2000, ερμηνεύοντας τραγούδια του Νίκου Ζούδιαρη (Ένας κύκνος κλαίει, Φυσαλίδα). Γιατί άφησες να περάσουν 10 χρόνια μέχρι να κυκλοφορήσεις νέο υλικό;
Οι λόγοι είναι προσωπικοί. Μεταξύ Ελβετίας και Ελλάδας, έχοντας διαρκώς τη μουσική σαν πρώτο και βασικό μέσο να αντιλαμβάνομαι και να εκφράζω ό,τι συμβαίνει γύρω μου και μέσα μου, και με αφορμή την επερχόμενη στρατιωτική μου θητεία, πήρα τον “χρόνο” μου και αποφάσισα να τελειώσω τις σπουδές μου στο Πολυτεχνείο, στη μηχανολογία - αντικείμενο σπουδών που με γοήτευε από παιδί. Χωρίς λοιπόν την κεκτημένη ταχύτητα της μουσικής μου αφετηρίας και μέσα από τις προσωπικές μου διαδρομές, προέκυψαν λόγια και μουσικές που με συγκινούσαν βαθιά και ζητούσαν δρόμο και τρόπο έκφρασης. Έτσι, σιγά σιγά ετοίμαζα την ιστορία του άλμπουμ. Δεν ηχογράφησα το νέο άλμπουμ επιλέγοντας τραγούδια μου που να δημιουργούν μια ιστορία, αλλά αυτά τα οποία διηγούνται και ακολουθούν την ιστορία. Κάποια από τα τραγούδια γράφτηκαν ειδικά για αυτή.

Πώς ακριβώς προέκυψε να ασχοληθείς με τη μουσική; Ήταν κάτι που το ήθελες από μικρός ή προέκυψε στην Αθήνα όταν ήρθες για σπουδές;
Η αφορμή ήταν ο κανταδόρος παππούς μου, που έπαιζε κιθάρα και φυσαρμόνικα. Από τον παππού μου έμαθα τα πρώτα μου ακκόρντα στην κιθάρα και έκτοτε ξεκίνησε μια σχέση - με τη μουσική - που με έβγαλε στις πιο ωραίες διαδρομές.

Η συνεργασία με το Νίκο Ζούδιαρη πως προέκυψε;
Η συνάντησή μου με τον Νίκο Ζούδιαρη ήταν μια ευτυχής σύμπτωση. Όταν ήμουν στο πρώτο έτος των σπουδών μου στο Πολυτεχνείο έπαιζα και τραγουδούσα στη μουσική σκηνή “Χαμάμ”, πλάι στον Γιώργο Ζήκα και τον Τάκη Μπουρμά. Εκεί ένα βράδυ βρέθηκε ο Νίκος Ζούδιαρης. Τρία χρόνια μετά ετοίμαζε το άλμπουμ “Ένας κύκνος κλαίει” και αναζητούσε τον ερμηνευτή των καινούργιων του τραγουδιών. Συναντηθήκαμε και δοκιμάζοντας το τραγούδι “Τι να θυμηθώ”, ξεκίνησε και το ταξίδι μας με τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου.

Πολλά από τα τραγούδια σου έχουν αφηγηματική μορφή χωρίς τη συχνή επανάληψη του ρεφρέν. Είναι εύκολη η διαδικασία των στίχων;
Όχι, δεν είναι εύκολη, ειδικά για ένα άλμπουμ θεματικό, όπως είναι το “Τι είδες που δεν είδα εγώ;”. Οι στίχοι έπρεπε να δίνουν τη σκυτάλη από το ένα τραγούδι στο άλλο, ακολουθώντας πιστά την ιστορία, αλλά να στέκονται και ως αυτόνομα τραγούδια.

Πες μου δυο λόγια για τη διαδικασία της δημιουργίας των τραγουδιών. Ξεκινάς από τον στίχο και ακολουθεί η μουσική ή το αντίστροφο; Περιγράφεις δικές σου ιστορίες ή παρατηρείς και καταγράφεις;
Και τα δύο συμβαίνουν. Ό, τι με απασχολεί φέρνει λόγια και μουσικές που συναντιούνται. Συνήθως η συνάντηση αυτή γίνεται σε μια αταξία μέσα μου. Απασχολεί και σχεδόν μονοπωλεί το συναίσθημά μου. Έπειτα, για να φτάσει σε μια συγκεκριμένη μορφή, η διαδικασία είναι νοητική, ώσπου να δημιουργηθεί μια στιγμή “διανοητικής κομψότητας” που θα πετάξει στο τέλος ό, τι είναι περιττό.

Θα έδινες τραγούδια σου σε άλλους ερμηνευτές;
Θα χαιρόμουν πολύ να άκουγα τραγούδια μου με τη φωνή κάποιου άλλου.

Οι στίχοι σου αλλά και το ηχόχρωμα της φωνής σου βγάζει μια μελαγχολία που προσωπικά τη βρίσκω πολύ γοητευτική. Φοβάσαι μήπως τα τραγούδια σου χαρακτηριστούν μελαγχολικά ή "δύσκολα";
Όχι, καθόλου. Αν φοβηθώ , ε τότε “...απ'τον φόβο αυτό να γκρεμιστώ!..” ! Άλλωστε η μελαγχολία - ακόμη καλύτερα το ελληνικότατο συναίσθημα της χαρμολύπης - είναι τόποι που η ψυχούλα μας έχει ουσιαστική ανάταση.

Την τελευταία δεκαετία βλέπουμε πολύ μεγάλες αλλαγές στη δισκογραφία. Από το cd, περάσαμε στο mp3, με όχι και τόσο νόμιμο τρόπο. Ποιο νομίζεις ότι θα είναι το μέλλον της μουσικής;
Καλό είναι αν μας αρέσει η μουσική να την ενισχύουμε οικονομικά, βοηθώντας τη να συνεχίσει να μας συγκινεί. Οι δρόμοι και οι επιλογές είναι σήμερα περισσότερες για τους καλλιτέχνες - αν κι όχι απαραίτητα πιο ασφαλείς. Διανύουμε μια μεταβατική περίοδο. Είτε λόγω συνειδητότητας, είτε ακολουθώντας τη ροή της ευρύτερης τάσης δικτύωσης ανατρέπονται τα “παλιά” δεδομένα στη μουσική βιομηχανία, ώσπου να βρεθεί νέο σχήμα και μορφή.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια ομάδα τραγουδιστών/τραγουδοποιών να κάνει δυναμική εμφάνιση στις μουσικές σκηνές. Νατάσσα Μποφίλιου, Κωστής Μαραβέγιας, Γιάννης Χαρούλης, Ρίτα Αντωνοπούλου: καλλιτέχνες που δεν προβάλλονται από την τηλεόραση αλλά έγιναν γνωστοί είτε "από στόμα σε στόμα" είτε μέσω του διαδικτύου. Πρόκειται για έναν νέο τρόπο προώθησης της δουλειάς σας;
Σε μια περίοδο ύφεσης της τηλεόρασης και των υπόλοιπων παραδοσιακών ΜΜΕ και παράλληλα ανόδου του διαδικτύου, η ευρύτερη τάση κοινωνικής δικτύωσης φάνηκε να βοήθησε σε αυτό. Και τους καλλιτέχνες και το κοινό. Δεν αρκεί όμως. Όλα αυτά αποτελούν το μέσο. Η προσπάθεια ενός καλλιτέχνη στην πραγματικότητα “προχωράει” αν αυτό που κάνει αρέσει, συγκινεί, εμπνέει και διαχέεται στο κοινό "από στόμα σε στόμα". Επί της ουσίας αυτό συνέβαινε πάντα. Αυτό συνέβαινε και συμβαίνει τόσο με τους παλιότερους όσο και με τα νέα πρόσωπα που αναφέρεις.

Όλοι οι παραπάνω καταφέρνουν επίσης κάτι πολύ σπουδαίο. Να μιλήσουν με τα τραγούδια τους για τους νέους, τις ανησυχίες τους αλλά και τα όνειρα τους. Νομίζεις πως οι συχνές live εμφανίσεις σας, συμβάλλουν ούτως ώστε να γνωρίσετε τη γενιά σας καλύτερα;
Οπωσδήποτε. Είναι αυτονόητο για μένα να “επικοινωνώ” με όσους μπορεί να αφορά αυτό που έχω να πω. Και αντίστροφα. Τότε υπάρχει ουσιαστική και πραγματική επικοινωνία.

Συμμετείχες στον "Τεμπέλη Δράκο" και στην "Επιστροφή του Τεμπέλη Δράκου". Είναι πιο δύσκολα τα τραγούδια που απευθύνονται σε μικρά παιδιά;
Δεν ξέρω αν είναι πιο δύσκολα αλλά ο εξαιρετικός τραγουδοποιός Γιώργος Χατζηπιερής μπορεί να το κάνει αυτό με μοναδικό και αριστοτεχνικό τρόπο!

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια για το καλοκαίρι; Γράφεις καινούρια τραγούδια;
Συνεχίζω το ταξίδι του νέου μου album “Τι είδες που δεν είδα εγώ;”. Η επόμενη εμφάνιση είναι στις 14 Ιουλίου στον πολυχώρο “Χώρα”, στην Υπάτη Φθιώτιδας , στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Οίτης. Με την εξαιρετική μουσική παρέα μου: Βαγγέλλη Παρασκευαϊδη(βιμπράφωνο), Νίκο Tatoo(μπάσο), Θοδωρή Μακαρούνη(drums). Τον Αύγουστο ανυπομονώ να βρεθώ σε ένα νησί και να αρχίσω να “σκαρώνω” τον επόμενο δίσκο.

Απόψεις

δεν υπάρχουν απόψεις, κρίμα...

Δες επίσης